خوب که فکر میکنم میبینم زندگی چیز زیادی به من بدهکار نیست چون فرصت های زیادی رو در تاریخ محدودی نصیبم کرد و من به حماقت ناشی از عقب ماندیم باختم

باختم

بدم باختم

هر لحظه منتظرت بودم و نیامدی

هیچ وقت رفاه و ارمش رو فقط برای خودم نخواستم.دوست داشتم حال همه خوب باشه وقتی حال اطرافیانم هم خوب بود حال من خوب بود.اما حیف ازین جهانی که هرکس به دنبال له کردن دیگری هست...شخصی سازی مالکیت که حاصل نظام ثرمایه داری بوده دنیای ما رو به اینجا رسونده.ایجاد فضای رقابتی انسانها رو به جائی رسونده که در همه ابعاد زندگی بدنبال پیشی گرفتن از هم هستند.نه این اون دنیایی نیست که من بخوامش.این جهانی نیست که من دوست داشته باشم توش نفس بکشم...